धादिङ- भौगोलिक विकटताका कारण शिक्षा र स्वास्थ्य क्षेत्रमा आवश्यक पूर्वाधार विकास गर्न नसक्दा अति सिमान्तकृत चेपाङ्ग समुदायमा अपेक्षा गरे अनुसार सुधार अझै आउन सकेको छैन ।
बिशेषगरी, यस समुदायका बालावालिका अझै विद्यालय शिक्षाबाट टाढा छन् । गरिवीका कारण नेपालमा चेपाङ्ग समुदायका मानिसहरु शिक्षामा भन्दा पनि जीविकोपार्जनमा प्रमुख प्राथमिकता दिने गरेका कारण यस्तो अवस्था आएको हो ।
चेपाङ्ग बस्तिहरुमा रहेका बालवालिकाहरुलाई विद्यालयसम्म ल्याउन धादिङका स्थानीय तहहरुले अथक प्रयास गरेको भए पनि अझै सोचेजस्तो सफलता प्रप्त नभएको उनीहरुको बुझाइ छ।
भीरपाखा र वन जंगल नजिक बस्न रुचाउने यस समुदायका मानिसहरुका बालवालिकाहरु अध्यानका लागि विद्यालय टाढा हुनु, मातृभाषामा लेखिएका पुस्तकहरु र चेपाङ्ग भाषी शिक्षकहरु नहुनुले गर्दा पनि चेपाङ्ग समुदायका बालवालिकाहरु विद्यालय शिक्षाबाट टाढा भएका हुन् ।
पछिल्लो समय केही अभिभावकहरुमा आफ्ना बालवालिकाहरुलाई पढाउनु पर्छ भन्ने चेतना रहेको भए पनि विचैमा विद्यालय छाड्ने दर उस्तै छ ।
चितवन, धादिङ,मकवानपुर र गोर्खामा प्रमुख बसोवास रहेको यस समुदायका बालवालिकाहरु अहिले पनि ५५ देखि ६० प्रतिशत मात्रै विद्यालय जाने गरेको नेपाल चेपाङ्ग संघको एक अध्ययनले देखाएको छ ।
देशभरका आठ जिल्लामा बसोवास गर्दै आएका चेपाङ्ग समुदायका मानिसहरु ८४ हजारको हाराहारीमा रहेका छन् ।।
